Ο Χάινριχ Χίμλερ, επικεφαλής των SS (Schutzstaffel), απαγόρευσε στους στρατιώτες των SS να επιτίθενται ανοιχτά στον Χριστιανισμό, παρά την προσωπική του περιφρόνηση για τη θρησκεία, για διάφορους στρατηγικούς και πολιτικούς λόγους:
1. Διατήρηση της Δημόσιας Υποστήριξης :
Ο Χριστιανισμός, ιδιαίτερα στην Καθολική και Προτεσταντική του μορφή, ήταν βαθιά ριζωμένος στη γερμανική κοινωνία κατά την εποχή του NS. Η ανοιχτή επίθεση στον Χριστιανισμό θα είχε αποξενώσει μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, πολλά από τα οποία ήταν θρησκευόμενα ή είχαν ισχυρούς χριστιανικούς πολιτιστικούς δεσμούς. Ο Χίμλερ και η ηγεσία του NS καταλάβαιναν ότι το καθεστώς έπρεπε να αποφύγει την εκτεταμένη δυσαρέσκεια μεταξύ των Χριστιανών, οι οποίοι αντιπροσώπευαν ένα σημαντικό μέρος του γερμανικού πληθυσμού. Για να διατηρηθεί η δημόσια υποστήριξη και να αποφευχθούν οι αντιδράσεις, ήταν συνετό να μην γίνει η θρησκεία δημόσιος στόχος.
2. Αποφυγή Συγκρούσεων με τις Εκκλησίες :
Ενώ υπήρχε ένταση μεταξύ του NS καθεστώτος και των χριστιανικών εκκλησιών, οι Εθνικοσοσιαλιστές συχνά προσπαθούσαν να διαχειριστούν αυτήν την ένταση προσεκτικά. Ο Χίμλερ κατανοούσε ότι η άμεση επίθεση στον Χριστιανισμό θα προκαλούσε ισχυρότερη αντίσταση από τους ηγέτες και τους θεσμούς της εκκλησίας. Οι Καθολικές και οι Προτεσταντικές εκκλησίες είχαν επιρροή, με βαθιά ριζωμένη εξουσία στις κοινότητές τους, και μια άμεση αντιπαράθεση θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει κοινωνική και πολιτική αστάθεια.
3. Σταδιακός έλεγχος της θρησκείας :
Ο Χίμλερ και άλλοι κορυφαίοι Εθνικοσοσιαλιστές πίστευαν ότι, μακροπρόθεσμα, ο Χριστιανισμός θα εξασθενούσε καθώς η ιδεολογία των Εθνικών Σοσιαλιστών και οι παγανιστικές και αποκρυφιστικές πεποιθήσεις των SS θα εδραιώνονταν. Ωστόσο, προσπάθησαν να εφαρμόσουν αυτή τη μετάβαση σταδιακά. Ο Χίμλερ ενθάρρυνε την εξάπλωση εναλλακτικών συστημάτων πεποιθήσεων εντός των SS, συμπεριλαμβανομένου του παγανισμού και του γερμανικού μυστικισμού, αλλά απέφυγε τις άμεσες επιθέσεις κατά του Χριστιανισμού για να διατηρήσει τη διαδικασία πιο διακριτική και λιγότερο αντιπαραθετική.
4. Η επιρροή του Χίτλερ :
Ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ είχε μια περίπλοκη σχέση με τον Χριστιανισμό. Αν και ιδιωτικά ασκούσε κριτική στη θρησκεία, ο Χίτλερ αναγνώριζε την πολιτική ανάγκη διαχείρισης της σχέσης με τους χριστιανικούς θεσμούς. Κατανοούσε τους κινδύνους μιας άμεσης, ολομέτωπης επίθεσης στον Χριστιανισμό, ενώ παράλληλα προσπαθούσε να εδραιώσει την εξουσία. Ο Χίμλερ, όντας πιστός ακόλουθος των οδηγιών του Χίτλερ, πιθανότατα απέφυγε να επιτρέψει στα SS να επιτεθούν στον Χριστιανισμό, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής των NS για τη διατήρηση της δημόσιας τάξης και του ελέγχου.
5. Ενότητα μεταξύ των στρατιωτών :
Οι SS στρατολόγησαν άνδρες από ποικίλα υπόβαθρα, πολλοί από τους οποίους προέρχονταν από χριστιανικές οικογένειες. Η ανοιχτή επίθεση κατά του Χριστιανισμού θα μπορούσε να είχε αποξενώσει ορισμένους στρατιώτες ή να προκαλέσει διχασμό στις τάξεις των SS. Ο Χίμλερ έδινε προτεραιότητα στην αφοσίωση στις SS και στην ευρύτερη αποστολή τους, και οποιαδήποτε ιδεολογική σύγκρουση για τη θρησκεία θα μπορούσε να αποδυναμώσει αυτή τη συνοχή.
Συνοψίζοντας, ο Χίμλερ απαγόρευσε στους στρατιώτες των SS να επιτίθενται στον Χριστιανισμό για να αποφευχθεί η αποξένωση του γερμανικού κοινού, να διατηρηθεί η πολιτική σταθερότητα και να διασφαλιστεί η αφοσίωση και η ενότητα των SS. Ενώ ο Χίμλερ έτρεφε αντιχριστιανικά αισθήματα και προωθούσε παγανιστικές πεποιθήσεις, καταλάβαινε τη σημασία μιας πιο διακριτικής, μακροπρόθεσμης προσέγγισης για τη μείωση της επιρροής του Χριστιανισμού υπέρ της ιδεολογίας των NS.
Ήταν όμως οι ανησυχίες τους βάσιμες;
Αντιστεκόντουσαν οι Χριστιανοί στο καθεστώς και την ιδεολογία των Εθνικών Δυνάμεων, και ήταν δυσαρεστημένοι;
- Ορισμένοι Καθολικοί ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου του Πάπα Πίου ΙΑ΄ (στην εγκύκλιο του 1937 Mit brennender Sorge ), επέκριναν το Εθνικοσοσιαλιστικο καθεστώς, ιδιαίτερα τη ρατσιστική ιδεολογία του.
- Ο επίσκοπος Clemens August von Galen εκφώνησε δυνατά κηρύγματα το 1941 καταδικάζοντας το πρόγραμμα ευθανασίας των Εθνικοσοσιαλιστων, το οποίο οδήγησε σε προσωρινή αναστολή του προγράμματος.
- Ο πάστορας Dietrich Bonhoeffer, ένας εξέχων θεολόγος, έγινε σφοδρός επικριτής των Εθνικοσοσιαλιστών. Συμμετείχε στην Ομολογιακή Εκκλησία και αργότερα σε συνωμοσία για την ανατροπή του Χίτλερ. Συνελήφθη το 1943 και εκτελέστηκε το 1945.
- Πολλά (περίπου 5.000) μεμονωμένα μέλη του κλήρου, τόσο Καθολικά όσο και Προτεστάντες, αντιστάθηκαν στην ιδεολογία των Εθνικοσοσιαλιστών, ιδιαίτερα όταν αυτή ερχόταν σε αντίθεση με τις χριστιανικές διδασκαλίες (και όντως ίσχυε). Κάποιοι παρείχαν άσυλο σε Εβραίους, ενώ άλλοι επέκριναν δημόσια τις πολιτικές των Εθνικοσοσιαλιστών , οδηγώντας στη σύλληψη, τη φυλάκιση ή την εκτέλεσή τους.
- Το Λευκό Ρόδο (The White Rose) : Ήταν μια φοιτητική ομάδα αντίστασης στο Μόναχο, στην οποία συμμετείχαν ευσεβείς Χριστιανοί, όπως τα αδέρφια Sophie and Hans Scholl . Μοίραζαν φυλλάδια κατά του Εθνικοσοσιαλισμου, υποστηρίζοντας την παθητική αντίσταση κατά του καθεστώτος. Συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν το 1943.
- Ο Claus von Stauffenberg, ένας αφοσιωμένος Καθολικός, συμμετείχε στη Συνωμοσία της 20ής Ιουλίου (1944) για τη δολοφονία του Χίτλερ. Ενώ τα κίνητρά του ήταν κυρίως στρατιωτικά και πολιτικά, η χριστιανική του πίστη επηρέασε την ηθική του στάση απέναντι στο καθεστώς του Χίτλερ.
- Ο Henning von Tresckow , ένας άλλος Χριστιανός αξιωματικός που συμμετείχε στη Συνωμοσία της 20ής Ιουλίου, θεωρούσε την ανατροπή του Χίτλερ ως ηθική επιταγή για να σωθεί η Γερμανία από την καταστροφή.
Είδαν επίσης πώς η Νορβηγική Εκκλησία (δηλαδή, 800+ κληρικοί) είχε επαναστατήσει ενάντια στο Εθνικοσοσιαλιστικο καθεστώς στη Νορβηγία το 1942, επειδή η NS ιδεολογία συγκρούστηκε με τις χριστιανικές τους πεποιθήσεις και επειδή το τοτε καθεστώς προσπάθησε να αντικαταστήσει τον Χριστιανισμό με την NS ιδεολογία . Η εξέγερση ήταν επίσης αρκετά αποτελεσματική και σε μεγάλο βαθμό παρέλυσε το καθεστώς, καθιστώντας το ανίκανο να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Οι Γερμανοί έβλεπαν τις ίδιες τάσεις στις γερμανικές εκκλησίες και δεν ήθελαν να συμβεί το ίδιο στη Γερμανία.
Ως εκ τούτου, απαγόρευσαν την κριτική του Χριστιανισμού για κάποιο χρονικό διάστημα, νομίζοντας ότι αυτό θα ηρεμούσε λίγο τους Χριστιανούς, και μετά...
... θα ξερίζωναν τον Χριστιανισμό και θα τον αφαιρούσαν ολοκληρωτικά, αφού είχε κερδηθεί ο πόλεμος.
Ωστόσο, όπως γνωρίζετε, έχασαν τον πόλεμο. Επομένως, αυτό δεν συνέβη ποτέ.
VARG VIKERNES
*ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΕΔΩ:
Why did Himmler ban SS soldiers from attacking Christianity?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου